Καθώς πλησιάζει ο καιρός για τις Πανελλήνιες εξετάσεις, 30 Μαΐου για τα ΓΕΛ και 31 Μαΐου για τα ΕΠΑΛ, πολύ δύσκολη επιλογή για τα παιδιά που δεν έχουν αποφασίσει ακόμα τι θέλουν να ακολουθήσουν ως επάγγελμα. Σίγουρα αυτή η επιλογή μπορεί να μην σχετίζεται με το επάγγελμα που θα κάνει αργότερα.
Και κάπου εδώ να πω την δική μου ιστορία για το πως έκανα την επιλογή των ΑΕΝ.
Κατάγομαι από οικογένεια με ρίζες από νησί “ Μυτιλήνη”, αλλά δεν είχαμε κάποιον κοντινό συγγενή ο όποιος να είναι ναυτικός για να με διαφωτίσει κάπως με το επάγγελμα, εκτός από έναν μακρινό θείο ο όποιος ήταν λαδάς.
Στην ηλικία των 17 ετών ξεκίνησα να δουλεύω σε ένα καφέ-μπαρ της περιοχής για να έχω ένα χαρτζιλίκι. Κάποια στιγμή δούλευα μαζί με ένα παιδί το όποιο είχε τελειώσει την σχολή Εμποροπλοιάρχων και έκανε την θητεία του στο Πολεμικό Ναυτικό.
Με τα πολλά και τα λίγα κάποια στιγμή πιάσαμε την συζήτηση για τις Ακαδημίες Εμπορικού Ναυτικού. Μέχρι τότε δεν είχα ιδέα για τις συγκεκριμένες σχολές. Μου εξηγησε καποια πραγματα για το επαγγελμα και την σχολη ομως με κέρδισε όταν μου ανέφερε ότι θα κάνεις ταξίδια και θα έχεις πολύ καλό μισθό.
Να τονίσω ότι ήμουν μαθητής σε ΕΠΑΛ με ειδικότητα Μηχανικός Οχημάτων. Ήταν η εποχή που ήταν της μόδας το Fast & Furious και το Need for Speed, μάλλον επηρεασμένος από αυτά έκανα αυτή την επιλογή, συν ότι μεγάλωσα σε ”Καγκουροπεριοχή” της Αθήνας όποτε φτιαγμένα αυτοκίνητα και μηχανάκια ήταν στα φόρτε τους.
Γενικότερα στο ΕΠΑΛ μας εξηγούσαν για τις σχολές που έχουμε πρόσβαση από τον Τομέα που είχαμε επιλέξει αλλά κάνεις δεν μας εξηγούσε για τις Σχολές Εμπορικού Ναυτικού.
Τελικά πήρα την απόφαση ότι αυτό ήθελα να κάνω, συν τις τάσεις φυγής που έχουμε όλοι στην εφηβική μας ηλικία.
Το περίεργο είναι ότι δεν ήθελα να δηλώσω Μηχανικός σαν πρώτη επιλογή αλλά Πλοίαρχος.
Μάλλον είχα στο μυαλό μου το prestige της στολής του Πλοιάρχου και το προσωνύμιο Κάπτεν.
Σίγουρα έπαιξαν ρόλο και τα λόγια των γνωστών όπου έλεγαν “ μην πας μηχανικός κάτω στις μηχανές να αναπνέεις όλα αυτά και θα είσαι μέσα στην μουτζούρα”.
Και ήρθε η ώρα να συμπληρώσω μηχανογραφικό, ευτυχώς πήγαινα σε φροντιστήριο όποτε είχα και την καθοδήγηση από τους καθηγητές. Ήταν το πιο φτωχό μηχανογραφικό, πρώτη σχολή των Πλοιάρχων και δεύτερη επιλογή Μηχανικών. Οι καθηγητές βεβαία προσπαθούσαν να με αποτρέψουν και να βάλω άλλες σχολές πάνω από αυτές αλλά εγώ ήθελα μόνο αυτές τις δυο και πιο συγκεκριμένα την σχολή Πλοιάρχων.
Βγήκαν τα αποτελέσματα και μπήκα στην σχολή που τόσο ήθελα αλλά στην Κρήτη ( ΑΕΝ-Σούδας). Ήταν ένα απρόσμενο αποτέλεσμα γιατί δεν ήθελα να φύγω από την Αθήνα. Θα κάνουμε ανάλυση σε άλλο άρθρο για αυτό.
Είχα άγνοια για το τι θα συναντήσω και με τι έχει να κάνει αυτό το επάγγελμα. Σίγουρα θα ήθελα να είχα συζητήσει με κάποιον που να ξέρει να μου πει δυο πράγματα.
Σίγουρα είναι ένα δύσκολο επάγγελμα όπως και κάθε ένα έχει και αυτό τις δυσκολίες του. Εννοείται πως ο μισθός είναι πολύ ικανοποιητικός, ειδικά για τα δεδομένα της Ελλάδας.
Τα μέρη που επισκέπτεσαι, ανάλογα με τον τύπο του πλοίου βέβαια, είναι πάρα πολλά και σίγουρα δεν θα τα έχεις επισκεφτεί αλλά υπάρχει και το δεδομένο ότι δεν υπάρχει χρόνος για να βγεις έξω και να γνωρίσεις το μέρος που έχεις πάει. Όλα είναι ανάλογα με τις υποχρεώσεις που έχεις σε κάθε λιμάνι. Σίγουρα δεν είναι όπως τα παλιά χρόνια που τα πλοία καθόντουσαν στα λιμάνια 1-2 μήνες, με αποτέλεσμα σε πολλά λιμάνια ακόμα και σήμερα να ξέρουν ελληνικές λέξεις. (Σε άλλα άρθρα θα πούμε Ιστορίες).
Όσο δύσκολο και αν είναι αυτό το επάγγελμα, ποτέ δεν μετάνιωσα για αυτή την επιλογή μου και τον χρόνο να γύριζα πίσω πάλι το ίδιο θα διάλεγα.